หลังจากไม่ได้ update space นี้มานาน .. ถ้าจะอ้างว่าไม่มีเวลาก็คงมีแต่คนด่าแน่นอน .. ครับ ตัวขี้เกียจมันเกาะ กอปรกับไม่ได้ไปไหนด้วย เลยไม่ได้ update สักที

 

.

 

 

ตอนเที่ยง ทางเดินไปทานข้าว ซึ่งเป็นทางที่เดินประจำแม้จะไม่ทุกวัน (ก็ไม่ได้กินข้าวเที่ยงที่เดิมทุกวันสักหน่อย)  ปกติแล้ว ผมจะเจอยายแก่ๆคนนึง รูปร่างท้วมๆ ใส่แว่นตาหนาๆ ผมสีขาวทั้งศรีษะของแกก็ทำการรัดไวเรียบร้อย ใส่เสื้อผ้าธรรมดา นุ่งผ้าถุง นั่งอยู่ที่เดิมของแกประจำ ข้างๆแกก็จะมีไม้ท้าวเพื่อช่วยเดิน, ถุงย่ามใส่ของและกับข้าวใส่ถุงพลาสติกอีกหน่อยนึง สิ่งที่แกทำประจำอคือ ยกมือไหว้และขอเงิน .. ครับ แกเป็นแค่คนที่ไม่มีอันจะกินจนไม่รู้จะทำไงเลยต้องเที่ยวขอเศษสตางค์คนเดินถนนไปวันๆ หรือที่ทุกคนเรียกว่า "ขอทาน"

 

ธรรมดาผมไม่ค่อยนิยมการให้เงินขอทานสักเท่าไหร่ โดยเฉพาะคนที่มีมือมีขาปกติ ร่างกายก็ปกติ อายุก็ยังไม่มาก อยู่ในสภาพที่ยังสามารถทำงานได้ .. อย่าหวังว่าจะได้สตางค์จากผมโดยเด็ดขาด และยิ่งคนที่เห็นเป็นประจำล่ะก็ สันนิษฐานได้เลยว่าเป็นแก๊งค์ .. หรือมีคนพามาปล่อยไว้ แล้วตอนเย็นก็มารับกลับ ไม่ว่าจะเป็นคนแก่, เด็ก หรือ คนพิการ ก็มีสิทธิเป็นหนึ่งในแก๊งค์พวกนี้ได้

 

 

แต่กับคุณยายคนนี้ .. ไม่ว่าด้วยประการใดก็ตาม แกได้เงินจากผมเป็นประจำ ต่ำสุดคือ 5 บาท เคยให้ถึง 20 บาท ผมว่ารวมๆแล้วผมให้แกไปแล้วไม่ต่ำกว่า 1,000 บาท แน่นอน .. ยอมรับว่าเคยคิดว่าแกถูกนำมาปล่อยแล้วก็จะมีคนรับกลับไป .. เพราะเห็นแกเป็นประจำตอนเที่ยงๆ แล้วประมาณสักบ่ายต้นๆแกก็จะหายไป คิดว่าถูกนำไปปล่อยเพื่อขอที่อื่นต่อ ..

 

เมื่อวานเป็นอีกวันที่เจอคุณยายคนนี้ ผมกำลังเดินกลับหลังจากเดินไปซื้อของ .. ผมก็หยุดควักเงินที่เตรียมไว้เพื่อจะให้แกเพราะตอนขาไป เดินผ่านแกแล้วแกอยู่แต่ผมไม่มีเศษเงิน เลยตั้งใจไว้ว่าจะซื้อของให้เหลือเศษเหรียญเพื่อเอามาให้แก .. แล้วผมก็หยิบเหรียญบาท 5 เหรียญยื่นให้แกตามปกติ .. คิดว่าแกอาจจำไม่ได้หรอกครับว่าผมให้แกเป็นประจำ เพราะแกอายุมากแล้ว .. แต่วันนี้แต่ต่างกันนิดนึงคือ ผมพูดขึ้นว่า "ผมเห็นยายมาทุกวันเลยนะ" .. แกเงยหน้าขึ้นมอง แล้วตอบว่า

 

"ไม่ได้มาทุกวันหรอก แค่อาทิตย์ละสองสามวันเอง"

 

ตามปกติ การสนทนากับคนขอเงิน น่าจะจบแค่ประโยคเดียว แต่ผมไม่ยอมจบ ..

 

"แล้วทำไมยายมานั่งแถวนี้ล่ะ มาคนเดียวเหรอ" .. "มาคนเดียว" ยายตอบ "เดี๋ยวก็ไปแล้ว"

"ยายอายุเท่าไหร่แล้วครับ" .. "93" .. ผมตกใจมาก .. "อะไรนะครับ ยาย" .. "93 เกิดปีฉลู"

"ยายอายุ 93 แล้วทำไมมานั่งขอเงินแบบนี้ ลูกหลานยายไปไหนหมด ทำไมไม่เลี้ยงยาย" ผมรัวถาม ด้วยความสงสาร

น้ำใสๆหยดออกมาจากตาเล็กๆคู่นั้นของคุณยายอายุ 93

 

"ไม่มีหรอก ฉันอยู่กับหลานคนเดียว ต้องส่งมันเรียน ค่าเรียนก็แพง"

"หลานยายอายุเท่าไหร่ แล้วพ่อแม่เค้าไปไหน"

"แม่มันคลอดแล้วก็เอาไว้ให้ฉันเลี้ยง แล้วก็ไปไหนก็ไม่รู้ ไม่กลับมาแล้ว"

 

ดูคนเราสิครับ .. คนพวกนี้มันยังไง คลอดไว้แล้วก็ไป ยิ่งกว่าสัตว์เดรัษฉานหลายประเภทเสียอีก ..

 

"บ้านยายอยู่ไหน ทำไมมาแถวนี้ล่ะ มาคนเดียวอันตรายมากนะ เดินข้ามถนนต้องระวังนะยาย" ผมซัก

"ฉันอยู่สะพานควาย นั่งสายแปดมา ไม่กล้าขอแถวบ้าน อายเค้า" ยายตอบเสียงสั่นๆ

 

"แล้ววันนึงยายได้กี่บาทล่ะ พอส่งเรียนให้หลานเหรอครับ" ..

"80 มั่ง 100 มั่ง แล้วแต่วัน .." ยายตอบ "หลานมันต้องใช้เงินเรียน เห็นเรียนพิวเตอร์ (คงเป็นคอมพิวเตอร์) นั่น ตั้ง 500 บาท"

 

"แล้วยายได้พอเหรอ ยายแก่แล้ว ไม่น่าต้องมาทำอย่างนี้" ผมพูด

"ไม่ทำแล้วจะเอาอะไรส่งหลานมันเรียน" .. นำตายายไหลนอง ถอดแว่น เอามือเช็ด

 

ถึงตอนนี้ ผมสลดแทน ไม่รู้จะช่วยอะไรแกได้ .. ผมคุยกับแกอีก4-5 ประโยค แล้วบอกให้แกกลับได้แล้วล่ะ เดินข้ามถนนมั้ย ผมเดินไปส่ง

 

"ยังหรอกวันนี้ เพิ่งมาไม่นานเอง" ยายตอบเสียงเบาๆ

 

ผมหยิบธนบัตรสีแดงยื่นให้แก แล้วพูด "ยาย .. วันนี้ ยายได้เกิน 100 แล้วนะ ยาย กลับบ้านเถอะ" .. แกมองหน้างงๆ พร้อมยื่นมือรับแล้วไหว้ผมยกใหญ่พร้อมอวยพรผม..

 

"ยายกลับเถอะ ผมเดินข้ามถนนไปส่งยาย" .. พูดย้ำ

"เดี๋ยวฉันเดินข้ามเองได้ ขอบคุณมากนะ" แกยังไม่ลุกจากที่ๆแกนั่ง พร้อมกำเงินที่ผมให้แกไว้แน่ อีกมือนึงเอาขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาอีกครั้ง

 

ผมเลยบอกลาแกแล้วย้ำให้แกรีบกลับซะ

 

 

ไม่ว่าจะด้วยละคร หรือเรื่องที่แกแต่งขึ้นเพื่อให้ผมสงสารแกแล้วให้เงิน .. แต่ซื้อใจผมได้ มันเต็มไปด้วยความสงสารและเวทนาชีวิตคนเรา ผมไม่รู้หรอกว่าแกทำกรรมอะไรเอาไว้ ถึงทำให้แกต้องมาเป็นแบบนี้ในบั้นปลายชีวิต

 

ที่เล็กๆตรงนี้ .. ผมขอให้คุณยายได้รับสิ่งๆดีบ้าง อย่าเจอแต่ความยากลำบากแบบนี้เลย

 

.

.

.

อีก 1 ประโยคจากแก ระหว่างการสนทนานั้นที่ผมละไว้คือ

 

"ไม่เป็นไรหรอก อีกไม่นานฉันก็ตายแล้ว แต่หลานชั้นสิ..มันจะทำยังไง" แกพูดด้วยน้ำตา

 

====================================================